Anadolu’dan her gün yüzlerce genç savaşa katılmak üzere birliklerde toplanmaktadır. Acemi askerlerin eğitim ve teçhizatı tamamlandıktan sonra cepheye gönderilmektedir. Yüzbaşı Sırrı Bey, ikindi vakti yeni gelen erleri teftiş ederken, içlerinde bir tanesinin saçının bir tarafının kınalanmış olduğunu görür ve takılır: “ Hiç erkek kınalanır mı?” Hasan:“ Buraya gelmeden evvel, anam kınalamıştı komutanım” der ve sebebini bilmediğini söyler. Komutanın isteği üzerine anasına mektupta: “ Niye benim saçımı kınaladın?” diye sorar. Gelen cevabi mektupta şunlar yazılıdır: “ Ey benim gözümün nuru Hasan’ım, Köyümüzde rahat, rahat oturalım mı? Vatan sevgisi içimizde alev, alev yanıyor. Sen ecdadından, babandan aşağı kalamazsın… Ben senin anan isem, beni ve seni Allah yarattı, vatan büyüttü. Allah, bu vatan için seni besledi. Bu vatanın ekmeği iliklerinde duruyor...

Sen bu ailenin seçilmiş kurbanısın…

Hasanım, söyle zabit efendiye… Bizim köyde kurbanlık ayrılan koçlar kınalanır… Ben de seni evlatlarımın arasından vatana kurban adadım. Onun için saçını kınalamıştım… Allah’ın hükmüyle, Allah, seni İsmail peygamberin yolundan ayırmasın. Seni melekler şimdiden rahmetle anacaktır. Gözlerinden öperim. Annen Hatice”

Cephede savaşır, sonra yaralanır geriye alırlar. Cephenin hemen gerisinde, Kocadere köyündeki sargı yerine getirilir. Fakat Kınalı Hasan tedavi göremeden ruhunu teslim etmiştir. Zabit namzedi Mehmet Efendi, Hasanın üzerini aradı, annesinin mektubu bir de bir şiir karalaması buldu.

“Anam yakmış kınayı adak diye,
Ben de vatan için kurban doğmuşum.
Anamdan Allah’a son bir hediye,
Kumandanım ben İsmail doğmuşum…”